Γλώσσα:
Βότανα της Κρήτης
Συνταγές
Ευρετήριο άρθρου
Βότανα Κρήτης
Το σταμναγκάθι
Το ραδίκιο
Η αγαλατσίδα
Η γλιστρίδα
Οι παπούλες
Αγγούρι
Aγκινάρα
Μαλοτίρας
Χαμομήλι
Φασκόμηλο
Δίκταμο
Μαντζουράνα
Μέντα
Τίλιο
Ρίγανη
Δάφνη
Δεντρολίβανο
Βασιλικός
Θρούμπα
Αγιόκλημα
Αμυγδαλιά
Βρώμη

Χόρτα, λαχανικά, φυτά.
Θεραπευτικές ιδιότητες φυτών Κρήτης.

Βότανα της Κρήτης

Στις μινωικές τοιχογραφίες φαίνεται η ιδιαίτερη σχέση που είχαν οι παλιοί Κρήτες με τη φύση και τα γεννήματα της, καθώς εικονίζονται φυτά τα οποία διαδραματίζουν ιδιαίτερο ρόλο στην καθημερινή ζωή και τη λατρεία.
Εκτός από τα βρώσιμα φυτά, τα οποία αποτελούσαν κύρια τροφή για τους Μινωϊτες, υπήρχαν κι εκείνα που αποτελούσαν αντικείμενα λατρείας. Τα Κρητικά ιερά δέντρα μεταφέρουν μέσα στους αιώνες μια καταπληκτική μαρτυρία για τη σχέση του Κρητικού - Μινωϊτη με τη φύση.
Τέτοια ιερά δέντρα υπάρχουν δεκάδες ακόμη και σήμερα στην Κρήτη.
Στα μεταγενέστερα χρόνια τα χόρτα και τα λαχανικά αποτελούσαν την κυριότερη τροφή των φτωχών και των καλλιεργητών της γης. Άλλα καταναλώνονταν ωμά, όπως τα εύρισκαν στα χωράφια, και άλλα βραστά ή μαγειρευμένα με διάφορους τρόπους.
Δεν γνωρίζουμε πώς ακριβώς μαγείρευαν τα χόρτα οι αρχαίοι Κρήτες.
Σε άλλες ελληνικές περιοχές τα χόρτα και τα λαχανικά θεωρούντο υποδεέστερη τροφή, πιθανότατα λόγω του ότι καταναλώνονταν σε αφθονία:
"εγώ τον αγρόν ιατρόν ελελήθειν έχων. Τρέφει γαρ ούτος ώσπερ αρρωστούντα με, σιτάρια μικρά προσφέρων οίνου δ' όσον όσμήν, λαχάνου τα'αεί και νη τον Δία τα πετραία ταύτ' οψάρια, κάππαριν, θύμον, ασπάραγον, αυτά ταύτα και δέδοικα μη λιάν απισχαίνων με ποίηση νεκρόν" (Φιλήμονος, Άδηλ. Δραμ. ΙΙ,509)
Στα χρόνια των βυζαντινών τα χόρτα
"εθεωρούντο ευτελής τροφή δι' ό και οι κοιλιόδουλοι τα απεστρέφοντο"
(Κουκoυλέ, Βυζαντινών βίος Ε' σελ. 88-89),

Όλα σχεδόν τα χορταρικά και τα λαχανικά που αναφέρονται από τους βυζαντινούς συγγραφείς, παραμένουν βρώσιμα στην Κρήτη.
Η "μόλοχος" των βυζαντινών τρώγεται βραστή ή και τηγανητή (μετά το βράσιμο) ως "σφουγγάτο" με αυγά. 
Η τσουκνίδα, που καταναλωνόταν κατά την αρχαιότητα και τη βυζαντινή εποχή, τρώγεται σε πολλές περιοχές του νησιού. Στο Μυλοπόταμο τρώγονται οι τρυφεροί βλαστοί της τσουκνίδας ως "σφουγγάτο" αλλά και "γιαχνί" και είναι νοστιμότατοι.
Λαχανικά που αναφέρονται σε βυζαντινά κείμενα και παραμένουν βρώσιμα στη σημερινή Κρήτη είναι τα λάπαθα, τα βλίτα, οι γαλατσίδες και άλλα πολλά.
Πολλά από τα Κρητικά φυτά χρησιμοποιηθήκαν για αιώνες στη λαϊκή θεραπευτική , όπως είχαν χρησιμοποιηθεί και από τους σπουδαίους γιατρούς της αρχαιότητας.
Στο Μεσαίωνα τα χόρτα ήταν η τροφή των φτωχών αγροτών της Κρήτης.
Το μάζεμα των χόρτων από τους αγρούς ήταν δουλειά των γυναικώ. Ο Χορτάτζης εκθειάζει τη γυναίκα που "δεν άφηνε δουλειά να τηνε χάση":
Ολημερνίς εμάζωνε χόρτ' απού το λιβάδι Γή έπλαθε γή
εκοσκίνιζε γή εφαινεν ως το βράδυ
(Πανώρια, Β92-94)

Kατά την περίοδο της Ενετοκρατίας οι Κρήτες χρησιμοποιούσαν πολύ τα άγρια χόρτα και τα βότανα για την παρασκευή φαρμάκων.
Ο Χορτάτζης αναφέρει:
"Με χόρτα λέσι μια 'λοιφή πως κάνει και με γάλα Και μετά κείνη γίνουνται θαμάσματα μεγάλα: Οι μαύρες την αλείφουνται και το ζημιό ξασπρίζου κ' οι γράδες
εις τα νιάτα τως πάλι ξαναγυρίζου..."
(Πανώρια, Α273-277)



< Προηγούμενα   Επόμενα >

kombiiliosτα paidika.gr
επεκτείνονται με τα
anakata.paidika.gr

Διαβάστε περισσότερα...
Νέο στα Παιδικά,,,
Who's Online
Έχουμε 304 επισκέπτες σε σύνδεση
Info

Add to Google
 Βάλτε στα Αγαπημένα
 
 

Επισκέπτες: 425542872
1811 εγγεγραμμένοι
Τελευταίος: fokistef